“ ဂုဏ္ယူစြာ ဆင္ျမန္း၀တ္ဆင္ေနပါရေစ ”
" ဒီေန႕ေသာက္ရတဲ႔ေကာ္ဖီက ေတာ္ေတာ္ကိုခါးတူးၿပီး အရသာကိုမရိွေတာ႔ဘူး ..... "
တစ္ေယာက္တည္း
ခပ္ေလးေလးပင္ပင္ေလွ်ာက္လာရင္းနဲ႕ ေနေသြးနီ တစ္ေယာက္
စိတ္ထဲမွစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ညီးညဴလိုက္ၿခင္းပါ ။ ၿပီးေတာ႔ ... သူေတြးေနမိတာ
လြန္ခဲ႔တဲ႔ မိနစ္ပိုင္းေလးက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲက အၿဖစ္ပ်က္ …
" အကိုတို႕ ဘာမွာမလဲခင္ဗ်ာ "
" ကို႕ကို နက္စ္ပလိန္းတစ္ခြက္ေပး .. ရူဘီတစ္ပြဲပါခ်ေပး ... နင္ေကာ ဘာမွာမွာလဲ မိုးခက္ "
" အမကို ေပါ႔စိမ္႔တစ္ခြက္ေပးေမာင္ေလး .. ၿပီးေတာ႔ ေပါက္စီတစ္ပြဲေလာက္ခ်ေပးေနာ္ "
" ဟုတ္ကဲ႔ခင္ဗ်ာ "
" ဟဲ႔ ... နင္ကဘာလို႕ေပါက္စီစားမွာလဲ ၊ စားမယ္႔စား အီႀကာေကြးစားေပါ႔ဟ "
ေနေသြးနီ ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႕ေၿပာလိုက္ေသာ စကားေႀကာင္႔ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးက ၿပံဳးလို႕ထြက္သြားပါသည္ ။
အဲ႔ဒီအခ်ိန္ မိုးခက္ေ၀မွာ မ်က္ေမွာင္ကုပ္၍ႀကည္႕လွ်က္ ...
" ဟဲ႔ .. ေနေန "
" နင္ဟာေလ ..
စကားေၿပာရင္ စည္းကမ္းကိုမရိွဘူး ။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို မႀကည္႕ဘူး ..
ကိုယ္ေၿပာခ်င္တာပဲေၿပာေနတယ္ ၊ ဘယ္လိုလူမွန္းကို မသိဘူး "
ေၿပာေၿပာဆိုဆိုနဲ႕ မိုးခက္ က ေနေန ့ကိုမ်က္ေစာင္းထိုးပစ္လိုက္သည္ ။
"ဟား ... ငါဘာေၿပာလို႕လဲ ၊ နင္စားခ်င္မလားလို႕ ေၿပာႀကည္႕တာ .. ေစတနာနဲ႕ဟာကို "
" ေတာ္ ! ေကာင္စုတ္ ... နင္႔အထာေတြရိုးေနၿပီ .. မညစ္ပတ္နဲ႕ေတာ႔ "
ထိုအခ်ိန္မွာ
စားပြဲထိုးေလးမွ ေကာ္ဖီနဲ႕ရူဘီ(စီးကရက္)ကို ေနေသြးနီ
တို႕သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရိွရာ စားပြဲ၀ိုင္းေလးေပၚသို႕ ဦးစြာလာခ်
ေပးသြားသည္ ။ ဒီေတာ႔မွ ေနေသြးနီ္လည္း မိုးခက္ေ၀နဲ႕ ေၿပာလက္စစကားကို
လႊဲဖို႔ေကာ္ဖီခြက္ဆီသို႔ လက္ေရာက္ သြားသည္။ထို႕ေနာက္ ေကာ္ဖီထုတ္ကို
ေဖာက္၍ေမႊခါ မိုးခက္ေ၀မွာထားေသာ လက္ဖက္ရည္ႏွင့္ ေပါက္စီပန္းကန္ သယ္လာေပးေသာ
စားပြဲထိုးေလးကိုမသိမသာ ၿပံဳးၿပလိုက္ၿပီး .. ေရေႏြးႀကမ္းခြက္ကို
ေရက်င္းၿပီး ဓါတ္ဗူးထဲမွေရေႏြးမ်ား ထည္႕ေပးေနေသာ မိုးခက္ေ၀၏
ရွဳပ္ရွက္ခတ္စြာလုပ္ကိုင္ေနပံုကို ႀကည္႕၍ မိမိေကာ္ဖီခြက္ကိုကိုင္ကာ
တစ္ငံုမွ်ၿမိဳခ်လိုက္သည္ ။ ၿပီးေနာက္ .........
" နင္႔ေပါက္စီေတြ ေအးကုန္မယ္ေနာ္ "
ေၿပာလိုက္တုန္းကေတာ႔ အေကာင္းပါ ၊ ေၿပာၿပီးမွ ေနေသြးနီ္ ရယ္ေနသည္ ။
" နင္ေနာ္ .... ငါ႔ကို ေၿပာၿပန္ၿပီလား ၊ ေဘး၀ိုင္းက ႀကားသြားမွာ နင္မေတြးဘူးလားဟင္ "
" ဟ .. ငါကဘာကိုလိုက္ေတြးရမွာလဲ ။ ငါေၿပာတာ စကားအေကာင္းပဲ .. "
" ကိုယ္က အေကာင္းလို႕ခံယူထားေပမယ့္…အမ်ားအၿမင္မွာ၊အႀကားမွာ ဆိုးခ်င္ဆိုးေနတတ္တယ္ဟဲ႔၊ ဘာကိုပဲေၿပာေၿပာ၊ဘာကိုပဲလုပ္လုပ္ ေဘးဘီကိုႀကည္႕ေလ..ပတ္၀န္းက်င္ကိုေခါင္းထဲထည္႔ထားေလ "
"
နင္႔ဘာသာေပါက္ကရလိုက္ေတြးေနတာ ။ ငါ႔ဆိုလိုရင္းကို ငါသိတယ္ေနာ္ ...
ငါေၿပာလိုက္တုန္းကေတာ႔ အေကာင္းပဲ ၊ေအး ... နင္မႀကိဳက္မွန္းသိလို႕
ရယ္ခ်င္လာတာ ၊ အဲ႔ဒါေႀကာင္႔ရယ္လိုက္တာ .. ရွင္းၿပီလား .. "
ေနေန တစ္ေယာက္ ေဒါသကိုလီဗာနင္း၍ အရိွန္ႏွင္႔ေၿပးေနေသာကားကဲ႔သို႔တစ္နာရီမိုင္၁၄၀ႏွဳန္းၿဖင့္..
"ေနစမ္းပါဦး ငါကဘာကိုဂရုလိုက္စိုက္ေနရမွာလဲ။နင္ေၿပာလိုက္ရင္ ပတ္၀န္းက်င္၊ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔.."
" ကၽြတ္ ! "
ေနေသြးနီ တစ္ေယာက္ စိတ္တိုေနသည္႕ဟန္ၿဖင္႔ ပါးစပ္မွ စုတ္တစ္ခ်က္သပ္၍ ဆက္ေၿပာသည္ ။
" အဲ႔ဒီပတ္၀န္းက်င္က နင္႔ကို ထမင္းလာေကၽြးေနလား ၊ ငါ႔ကို လာေကၽြးလား "
ကိုယ္ေၿပာခ်င္ရာ
ေၿပာႏိုင္သည္ ၊ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာ ေခါင္းထဲထည္႕ထားစရာမလိုဘူး ဆိုတဲ႔
အမူအယာနဲ႕ေနေသြးနီ ေလသံကိုမာ၍ ခပ္က်ယ္က်ယ္ေလးေၿပာလိုက္ၿခင္းပင္။မိုးခက္
တစ္ေယာက္
ေပါက္စီ စားေနရင္း ေနေသြးနီ ကို တစ္ခ်က္လွမ္းႀကည္႕ကာ .. ငါ
အစားစားေနတယ္ ၊ စကားၿပိဳင္ မေၿပာေတာ႔ဘူးဆိုတဲ႔ အမူအယာၿဖင္႔ႀကည္႕လိုက္သည္ ။
ထိုအခ်ိန္ ေနေန ့အေတြးထဲ၀င္လာသည္က မိုးခက္ ၏အရွက္နဲ႕သိကၡာ…။ သူဆက္ေၿပာေနလွ်င္ မၿဖစ္ေတာ႔ေခ်၊မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ အတြက္
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ စကားက်ယ္က်ယ္ေၿပာရံုၿဖင္႔ လူ႕ႏွာေခါင္းရွံဳ႕စရာဟု
သူကုိယ္တိုင္လက္ခံထားပါသည္ ။ ၿပီးေတာ႔ သူနဲ႕အခုလိုအခ်င္းပြားေနရတာက
၉တန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွစ၍ ယခု ဘြဲ႕ရလို႕အလုပ္လုပ္ႀကသည္႕တိုင္
အတူတူလက္တြဲလာခဲ႔တဲ႔ ရင္ဘတ္ခ်င္း အနီးဆံုး ... ေနေန ့ကမာၻမွာ မ်က္ႏွာသာေပး ၊
အေရးထားလို႕ အိမ္ကအိမ္သားေတြ ထက္ေတာင္ ေဖးမေဖာ္ ၊ကူညီေဖာ္ ရတဲ႔
သူငယ္ခ်င္းေကာင္းႀကီးေလ ....။
ေနေန
စီးကရက္ဗူးထဲမွရူဘီတစ္လိပ္ကို မီးညိွလို႕အူထဲအသည္းထဲ၊အဆုတ္ထဲထိ မည္းေထး
သြားေအာင္ရိွဳက္ပစ္လိုက္သည္ ..။ ထို႕ေနာက္ စီးကရက္မီးခိုးမ်ား
ၿဖည္းညွင္းစြာထြက္လာေစရန္ ပါးစပ္ကို မပြင္႔တပြင္႔ဟထားၿပီး ပါးစပ္အတြင္းမွ
ထြက္လာေသာ မီးခိုးမ်ားႏွင္႔အတူ သူ၏အာရံုကို လႊင္႔တင္ပစ္လိုက္သည္ ။
တစ္သီးတစ္ဘာသာ ~ ေလာကၾကီးမွာ ...
စီးကရက္တစ္လိပ္ကုန္သြားၿပီ။ ေနာက္တစ္လိပ္ကို ထပ္ေသာက္ရန္အလို႕ငွာ စီးကရက္ဗူးအတြင္းမွ
ေနာက္ထပ္တစ္လိပ္ကိုထပ္အထုတ္! သူ႕နံေဘးတြင္
တစ္ေယာက္ေယာက္ လာရက္ေနသည္ကို သတိၿပဳမိလိုက္သည္ ။ ေနေန သတိထားမိသလိုပဲ
လက္ဖက္ရည္ကို ငံု႕ေသာက္ေနတဲ႔ မိုးခက္ ပါေခါင္းကိုေမာ႔၍ ...
သူတို႕ႏွစ္ဦးသား တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း လားရာ သ႑န္တစ္ခုဆီသို႔ ႀကည္႔လိုက္ႀကသည္ ။ သူတို႕အႀကည္႔ေတြ မဆံုးခင္ပဲ အနားမတ္တပ္ရပ္ေနေသာသူထံမွစကားသံထြက္လာသည္ ။
" သား ... အေမ႔ကို တစ္ခုေလာက္ကူညီပါလားကြယ္ "
အသက္အရြယ္အားၿဖင္႔
၆၀ေက်ာ္ေက်ာ္ရိွေလာက္မည္ ။ အရပ္ေကာင္းေကာင္း ၊ ပိန္ပိန္ပါးပါး
ခႏၶာကိုယ္ႏွင္႔ အသားညိဳညိဳ အမ်ိဳးသမီးႀကီး တစ္ဦး သူ႕ကိုၿပံဳး၍ပင္
စကားဆိုလာေသာေႀကာင္႔ ဘာမ်ားလဲဆိုသည္႕ အေမးအဓိပၸါယ္မ်ိဳးၿဖင္႔
မိမိအားစိုက္ႀကည္႕ေနေသာ မိန္းမႀကီးကို ေနေန ေမးဆတ္၍ ႀကည္႕လိုက္သည္ ။
"အေမ႔ကို ဖုန္းတစ္ေကာေလာက္ ေပးေခၚပါလား။မိတၳီလာက အေမ့သားၾကီးဆီဖုန္းေခၚမလို႕ဖုန္းဆိုင္ေတြလည္း မဖြင္႔ေသးလို႕...အဲ႔ဒါ…"
" ကၽြန္ေတာ္႔ဖုန္းက ဘတၱရီကုန္ေနတယ္ဗ် ... စိတ္မရိွပါနဲ႕ "
အမ်ိဳးသမီးႀကီး၏စကားကိုပင္ ဆံုးေအာင္နားမေထာင္ေတာ႔ .. ေနေနက ပညာသားပါပါလိမ္လည္၍
ေၿပာလိုက္သည္ ။ ၿပီးေတာ႔ ၿပံဳးၿပ၍ မ်က္ႏွာကိုခ်က္ခ်င္းလႊဲပစ္လိုက္သည္ ။ ၿပီးေတာ့ ခြက္ထဲမွာ က်န္ေနေသာ
ေကာ္ဖီကို ေမာ႔ေသာက္လိုက္ၿပီး၊ဓါတ္ဗူးအတြင္းမွေရေႏြးမ်ားကို ငဲွ႕ခ်လိုက္သည္ ။
ခါတိုင္းဆို ေကာ္ဖီခြက္ထဲလက္က်န္ ေကာ္ဖီရည္မ်ားကိုေဆးေႀကာၿပီးမွ
ေရေႏြးငွဲ႕ေလ႔ရိွတဲ႔ ေနေန တစ္ေယာက္ .. ေရာက္ယက္ခတ္စြာ
တရစပ္လုပ္ကိုင္ေနပံုကို အံ႔ႀသႀကီးစြာႀကည္႕ေနမိသူက မိုးခက္...။ ေနေန
နဲ႕ငယ္ငယ္ကတည္းက ေပါင္းသင္းလာခဲ႔တဲ႔သူငယ္ခ်င္းပီပီ ... မ်က္ႏွာလႊဲ ခဲပစ္
အေၿဖေပးလိုက္ေသာ္လည္း ထြက္မသြားေသးပဲအနားတြင္
တစ္ခုခုကိုစဥ္းစားအႀကံအိုက္ေနေသာ အမူအရာၿဖင္႔ မတ္တပ္ရပ္လွ်က္ရိွေနေသာ
အမ်ိဳးသမီးႀကီးေႀကာင္႔ စိတ္ညစ္ေနေသာ ေနေန ၏ မ်က္ႏွာကို မိုးခက္
ေကာင္းေကာင္းဘာသာၿပန္ႏိုင္ ပါသည္ ။ မိုးခက္ မွာ ေနေန ၏မ်က္ႏွာကိုတစ္လွည္႕
မိမိ၏မိခင္အရြယ္မက ၊ အဘြားအရြယ္လည္းမက်ေသးသည္႕ အမ်ိဳးသမီးႀကီး၏ မ်က္ႏွာကို
တေမာ႔ ႀကည္႕ရင္း ေနရခက္လာၿပီ ။
" အႀကီး..ဒီနားက လမ္းခ်ိဳးေလးမွာေတာ႔ဖုန္းဆိုင္ရိွတယ္ေလ။သူတို႕ကမနက္ေစာေစာဖြင္႔တာ။သြားႀကည့္လိုက္ပါလားရွင္"
ဟုမိုးခက္က လက္ညိွဳးထိုးၿပီး ေနရာကိုညႊန္ၿပေနသည္။
ေနာက္ထပ္ တစ္လိပ္ထပ္ညိွ၍ဖြာလိုက္ေသာမီးခိုးေငြ႕မ်ားေနေန၏ ဦးေခါင္းထက္သို႔ပ်ံတက္ ကုန္၏ ။ထိုသို႔ပ်ံတက္ေစေအာင္ပင္ ေနေနက ေအာက္ႏွဳတ္ခမ္းကိုအၿပင္ထုတ္၍အရိွန္ႏွင္႔မွဳတ္ထုတ္လိုက္ၿခင္းေႀကာင္႔ပင္။မီးခိုးေငြ႕မ်ား မိမိနားသို႕ေရာက္လာမွ ေနရာဖယ္ေပးရမွန္းသတိ၀င္လာေသာအမ်ိဳးသမီးႀကီးမွာ မိုးခက္ေၿပာလိုက္ေသာ စကားကိုလက္ခံေသာ ဟန္ၿဖင္႔ၿပံဳးၿပၿပီး ........
" ေႀသာ္ .. ဟုတ္လား ။
ေက်းဇူးပါပဲ သမီးတို႕ရယ္ .. အေမ သြားႀကည္႕ႀကည္႕လိုက္မယ္ေနာ္ ၊ အေမလည္း
ေၿခေထာက္ပါေညာင္းေနၿပီ ၊ ဆိုင္ေတြမဖြင္႔ေသးေတာ႔ေလ..သြားႀကည္႕လိုက္မယ္ေနာ္ "
အမ်ိဳးသမီးႀကီးက
ေၿပာေၿပာဆိုဆိုႏွင္႔ ... မိုးခက္ ႏွင္႔မ်က္လံုးခ်င္းအဆံုမွာပင္ ေအးခ်မ္း
တည္ၿငိမ္ေသာ အၿပံဳးႏွင္႔ႏွဳတ္ဆက္၍ ထြက္သြား ပါေတာ႔သည္ ။ ထိုအခ်ိန္မွာ ေနေနက
မိုးခက္ကိုစကားဟလာၿပီ ။
" အဲ႔ဒီအဖြားႀကီးကို နင္သိလား .. "
" ဟင္႔အင္း ... မသိဘူးေလ "နင္ေကာ သိလို႕လားဟူသည္႕မ်က္လံုးမ်ိဳးၿဖင္႔ ေနေန ့ကို မိုးခက္ ႀကည္႕လိုက္သည္ ။
" ေအး .. အဲ႔ဒါ ငါ႔အေမနဲ႕ခမည္းခမက္ေတာ္တဲ႔ ဘြားေတာ္ေနတဲ႔လမ္းထိပ္က ၊ အဲ႔ဒီ အဖြားႀကီးက ေၿပာင္းဖူးၿပဳတ္
ေရာင္းတယ္ "
" ေႀသာ္ .. အဲ႔ဒီလမ္းထိပ္မွာ သူ႕အိမ္လား "
" အဲ႔ဒါေတာ႔
ငါမသိေတာ႔ဘူး … နင္သိခ်င္ရင္လည္း လိုက္သာေမးေတာ႔ ။
ငါေတြ႕ဖူးတာကိုေၿပာၿပေနတာ။ ငါ လိုက္ၿပီးစပ္စုထားတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး ။
အဲ႔ဒီလမ္းထိပ္ေရာက္တိုင္း သူ႕ေစ်းေရာင္းသံႀကီး ႀကားႀကားေနရလို႕
မွတ္မိေနတာဟာ "
ေနေန၏ စိတ္မရွည္ေသာ အေၿပာကို နားေထာင္ရင္း မိုးခက္တစ္ေယာက္ သက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္မိသည္ ။ ၿပီးေနာက္ ...
" ငါေမ႔ေနတာပဲ ... ေဆးေသာက္ရဦးမယ္ "
ေၿပာေၿပာဆိုဆိုႏွင္႔ အိတ္ထဲမွေဆးထုတ္ေလးကို ထုတ္ကာ ဟိုဟိုဒီဒီႀကည္႕ၿပီး ေနေန ႀကားေစရံုမွ် ခပ္တိုးတိုးေလး
ေရရြတ္လိုက္သည္ ။
" ေရသန္႕ဗူး သြား၀ယ္ဦးမယ္ ၊ ခဏေနဦးေနာ္ "ေနေန က အင္းဟူေသာ အမူအရာၿဖင္႔ ေခါင္းကို
ညိတ္ၿပလိုက္သည္ ။
သို႕ေသာ္လည္း တစ္ခုခုကို စိတ္ပ်က္ေနသည္႕ဟန္ႏွင္႔ အနားမွ ထထြက္သြားေသာ သူငယ္ခ်င္းကိုပင္ ဂရုမစိုက္ႏိုင္ေတာ႔။
ခြက္ထဲမွ
ေရေႏြးကိုေမာ႔ခ်ပစ္လိုက္သည္ ။ ၿပီးေနာက္ ဟိုဒီႀကည္႕ၿပီး ေနေသြးနီတစ္ေယာက္
ဖုန္းထဲကေန Beyonce ရဲ ့Halo သီခ်င္းေလး ေကာက္ဖြင့္လိုက္သည္ ။
တကယ္ေတာ့ ဖုန္းကေခၚလို႕ရေနပါသည္။
မိမိဖုန္းမွာအရင္းႏွီးဆံုးသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင္႔ အိမ္မွအေမႏွင္႔ အကိုသာ
ကိုင္ခြင္႔ရိွေသာအေလ႔အထ ရိွသည္ ။
ၿပီးေတာ႔...တပါးသူဆိုေပမယ္႔ေသေရးရွင္ေရးဆိုလည္းတစ္မ်ိဳး။ အခုကိစၥက
ေၿပာင္းဖူးသည္ အဖြားႀကီးက အလကားရလိုရညား
ေလေၿပထိုးၿပီးလာေၿပာေနၿခင္းဟုမိမိယူဆသည္ ။ ထိုသို႕ေသာ သူမ်ိဳးတို႔ကို
တကယ္လို႔မ်ားေပးဆက္မိမည္ဆိုလွ်င္ ၁၅ မိနစ္လည္းၿဖစ္ေကာင္း ၿဖစ္မည္ ။
နာရီ၀က္လည္း ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္သြားႏိုင္သည္ ။ ၿပီးေတာ႔ သူေၿပာေၿပာေနႀက စကား
အတုိင္း "လူေတြက အလကားရရင္ ေရေတာင္အေသေသာက္တယ္ "ဆိုတာမ်ိဳး ။အစရိွ
ေနာင္ေနာင္ ဆိုတဲ႔အတိုင္း တစ္ခါေပး ဆက္လိုက္ရင္ ေနာက္လည္း လာဦးမယ္ ။
သူၿငင္းလႊတ္လိုက္ရတာသူ႕အေႀကာင္းၿပခ်က္ႏွင္႔ သူ႕အေတြးႏွင္႔သူမို႕လို႕ ေက်နပ္ေနေသာ္လည္း ... သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္သူ မိုးခက္ သူ႕ကို ႀကည္႕သြားေသာ အႀကည္႕ေတြေႀကာင္႔ စိတ္ထဲေတာ႔ သိပ္မေက်မခ်မ္းေခ် ။
မိုးခက္ေ၀ တစ္ေယာက္ေရသန္ ့ဗူး၀ယ္ျပီး စတိုးဆိုင္မွ ျပန္အလာ . . . အလန္႕တၾကားႏွင့္ပင္
“ဟဲ့ ... ေနေန နင္တို႔လမ္းထဲမွာ မီးေလာင္လို႔တဲ့ဟ”
“ေဟ ... ဟုတ္လား” ဟုေမးရင္း . . . ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ေနေသြးနီတစ္ေယာက္ လက္ဖက္ရည္ဖိုးေတာင္ မရွင္းနိုင္ေတာ့ဘဲ ~
တစ္ခ်ိဳးတည္း ထေျပးတာ ... သူတို႔ေနအိမ္ရိွရာ သစၥာ(၅)လမ္းထဲမွာ မီးခိုးေတြပလူပ်ံေနတာ ။
တစ္လမ္းလံုးလည္း မီးခိုးမိွဳင္းေတြခ်ည္း ။ မႊန္မႊန္ထူထူနဲ ့ပဲ ေနေန တစ္ေယာက္ လမ္းထဲက သူတို ့အိမ္ေလးဆီသြားေတာ့ ...
“ေနေနေရ မင္းတို႔မိသားစုေတာ့ ကံၾကီးေပလို႔ေပါ့ကြာ ။ အိုးမဲ့အိမ္မဲ့နဲ ့ စည္းစိမ္ေတြမျပဳတ္တယ္”လို ့ ေျပာေနတဲ့ ဘၾကီးေထြးရဲ ႔စကားကို ၾကားေတာ့ “ဘာျဖစ္လို႔လဲ…ဘၾကီးေထြး။ဘၾကီးေထြး စကားၾကီးကဘယ္လိုၾကီးတုန္းဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္နားလည္ေအာင္လည္း ရွင္းျပပါဦးဗ်ာ”ဆိုေတာ့မွ …
“မီးက မင္းတို႔ ေခါင္းရင္း ေရစက္အိမ္က စေလာင္တာ ၊ မင္းတို႔အိမ္လည္း ျငိမ္းမယ့္ လူသာမရိွရင္
ေလာင္လို႔ျပာက်ေနျပီ ။ဟိုဘက္ ရပ္ကြက္က ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ေရာင္းတဲ့ မေရႊမိနဲ ့ သူ ့သားေတြ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း
ေတြ႕လို႔ဆိုျပီးမင္းတို႔အိမ္ထဲကပစၥည္း၊ဥစၥာေတြအကုန္လံုးကို တာလမ္းမေပၚ
ထုပ္ေရြ ့ျပီး မီးေဘးလြတ္ေအာင္ သယ္ထုပ္ေပးထားတာေလ ။ မင္းတို႔အိမ္ကေတာ့
အုတ္ တိုက္ခံ မို႔လို႔ မီးကူးမျမန္တာ ၊ အိမ္ထဲမွာလည္း
မင္းေမေမတစ္ေယာက္ထဲရိွေနတဲ့အခ်ိန္ သယ္ထုပ္ေပးမယ့္ လူသာမရိွရင္ အခုအခ်ိန္
မင္းတို႔ စည္းစိမ္၊ ဥစၥာေတြမီးထဲမွာ ျပာက်ေနျပီ”ဟုဆိုတဲ့ ဘၾကီးေထြးရဲ ့
ေျပာသံအဆံုး . . . .
ေနေသြးနီ သူ ့အိမ္ အိမ္ေလးထဲ ေျပး၀င္သြားေတာ့မွ…ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပးျပီးဖက္ငိုသူ ကၽြန္ေတာ့္ေမေမက…
မေရႊမိတို႔ေက်းဇူးၾကီးေပလို႔ေပါ့ သားငယ္ရယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့လား၊ ေမေမတို႔အခုအခ်ိန္ ထမင္းထုပ္ စားေနရျပီလို႔ ဆိုကာ ။ မီးေတြၾကားထဲမွာ ထိတ္လန္႔ခဲ့သူေမေမက ကၽြန္ေတာ္ကို ငိုရင္း၊ဆိုရင္း ... ေျပာေန
ေလေတာ့တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေလး ေရွ ့မွာရပ္ေနတဲ့ ေဒၚေရႊမိတို႔သားအမိ ကို ကၽြန္ေတာ္ ေက်းဇူးစကား
ေၿပာဖို႔ေတာင္ အလြန္တရာ အားနာမိေနေတာ့ပါတယ္ ။ ခုဏေလး တင္ကပဲ ဖုန္းေလးတစ္call ေတာင္
ေပးမဆက္ဘဲ ျငင္းဆန္လိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ... အခု ထိုသူေတြကို ကၽြန္ေတာ္
ဘယ္မ်က္ႏွာနဲ ့ေက်းဇူး တင္ပါရဲ ့လို႔ ေျပာရမလဲဗ်ာ ။“သူေကာင္းမွ
ကိုယ္ေကာင္းမယ္”ဆိုတဲ့စကားကိုသာ ေဒၚေရႊမိတို႔
လက္ကိုင္ထားခဲ့ရင္အခုအခ်ိန္ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပစၥည္းေတြ မီးထဲကေန ဘယ္လို ျပန္ဆယ္ယူရမလဲေလ . . . ။
လက္ဖက္ရည္
ဖိုးရွင္းျပီး ေနာက္မွ ေျပးလိုက္လာတဲ့ မိုးခက္ေ၀က ကၽြန္ေတာ့္ေမေမကို ဖက္ထား
လိုက္ရင္း ၊ ေနေန “တစ္ဦးက ေမတၱာ ၊ တစ္ဦးမွာ ေစတနာ”ဆိုတာကို
နင္ၾကားဖူးလား ။ “ခုနက ဖုန္းဘတၳရီရိွေနရက္ၾကီးနဲ ့
နင္ဖုန္းမေပးဆက္ခဲ့ေပမယ့္ ... သူတို႔ေတြ ေမတၱာ မပ်က္ဘဲ ေစတနာ
ထားခဲ့တယ္ဆိုတာ…နင္လက္ေတြ ့
ခံစားလုိက္ရျပီမဟုတ္လား
။ ငါတို႔ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက ကူညီတတ္တယ္ ၊ ရိုင္းပင္း တတ္တယ္ ... ဆိုတာ
ေရွးကတည္းက အစဥ္အလာရိွရက္နဲ ့ ဘာလို႔ ငါတို႔ေတြ ေစတနာတရားေတြ
ေခါင္းပါးရမွာလဲ ၊ ေမတၱာတရားေတြ ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္၀ွက္ထားရမွာလဲ.. နင္လည္း
ေခတ္ပညာတတ္ လူငယ္တစ္ေယာက္ပဲဟာ ငါတို႔ ငယ္ငယ္က သင္ခဲ့ဖူးတဲ့ေက်ာင္းသင္ခန္းစာ ထဲကလိုေလ “လဲေနသူ ထူေပးပါ” ဆိုတာေလးေတာ့
မွတ္ထားေပးပါ ၊ ေနေနရာ လို ့” ေျပာကာ ~ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာခိုင္းလို႔ ထြက္ခြာ သြားသူ ~ မိုးခက္ေ၀ ။
မိုးခက္ဟာ
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့အရင္းနွီးဆံုး တိုင္ပင္ေဖာ္ ၊ အတြယ္တာရဆံုးေသာ
ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ပီပီ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းေတြထဲက ဘာသာစကား တိုင္းကို သူမက
ဖတ္သားတတ္တယ္ေလ ။ အခုလည္း သူျမင္တာေတြကို သူေျပာခ်သြားျပီး…သူ
လွည့္ထြက္သြားခဲ့ျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အေတြးမ်ားနဲ ့က်န္ခဲ့ျပီေလ ... ။
လွည့္ထြက္သြားတဲ့ မိုးခက္ရဲ ့ေက်ာကိုၾကည့္လိုက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေရွ ့က
လူစုလူေ၀းထဲက ေဒၚေရႊမိတို႔ သားအမိေတြကို ၾကည့္လိုက္နဲ ့ ... ကၽြန္ေတာ္
တစ္စံု တစ္ေယာက္ကို တစ္ခုခုေျပာခ်င္ေနပါသည္ . . . ဒါက ရင္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့
လက္ရိွခံစားမႈ စိတ္အေျခ အေနေတြေလ ။
စကားလံုးမဲ့တဲ့ ~ အေတြးအိမ္ ...
ကၽြန္ေတာ္အေတြးေတြမဆံုးေသးခင္မွာပဲ
~အသက္ ၃၀ ၀န္းက်င္ လူရြယ္တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ အနားေရာက္လာတယ္ ။ ထိုသူက
ေဒၚေရႊမိ၏ သားလတ္ ကိုၾကီးေဇာ္…။ကိုၾကီးေဇာ္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ
အတူတူေဘာလံုးကန္ခဲ့ ဖူးလို႔၊ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းၾကီး သိပါတယ္ ။ ကိုၾကီးေဇာ္က ကၽြန္ေတာ့္ ပုခံုးေပၚ လက္ကေလး လာတင္ထားျပီး ကၽြန္ေတာ့္မ်က္နွာကို တစ္ခ်က္
ၾကည့္တယ္ ။ ညီေလး ဘာမွ စိတ္မပူနဲ ့ေတာ့ေနာ္ ။ တာလမ္းမေပၚ တင္ထားတဲ့
ပစၥည္းေတြ အိမ္ထဲကို ျပန္ထည့္ျပီးရင္ ... ေအးေဆးပါကြ ။ ညီေလးတို႔အိမ္က
မီးေလာင္မႈစတာမွမဟုတ္တာ ။ အဲ့ေတာ့ ျပႆနာေတြ ဘာေတြမတက္ပါဘူး ။
စိတ္ေအးေအးထားေနာ္ ၊ ညီေလး ဆိုျပီး ... ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာင္
အားေပးစကားေတြေျပာလို႔ လွည့္ထြက္သြားကာ ~ တာလမ္းမေပၚက ကၽြန္ေတာ္တို႔
ပစၥည္းေတြကို အိမ္ထဲ သယ္မဖို႔ဦးေဆာင္ ဦးရြက္လုပ္ကာ ... ကူညီေပးေနရွာ
ပါေတာ့တယ္ ။
ရိုးသားစြာ၀န္ခံရရင္ ~ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဲ့လိုေတြဆက္ဆံၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မေနတတ္ေတာ့ဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္က မေကာင္းတာေတာင္... ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ေစတနာမပ်က္တဲ့ လူေတြကို ျမင္ေန၊ေတြ႔ေနရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ အျပစ္ရိွသလို ခံစားရတယ္ေလ ။ “ေယာက္်ားေကာင္းဆိုတာ မွားတာရိွရင္ ၊
ခ်က္ခ်င္းအမွန္ျပင္လို႔ ၊ အမွားကို၀န္ခံရဲရတယ္” ဆိုတဲ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေဖေဖဆံုးမေနက်
စကားေလးတစ္ခြန္း ျပန္ျပီးၾကားေယာင္သြားျပီး…ကၽြန္ေတာ္ လမ္းတစ္ဖက္ကူး၍ ေဒၚေရႊမိတို႔အနားသြားကာ ~
“ေဒၚၾကီးေရႊမိ
... ကၽြန္ေတာ္မွားသြားတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တကယ္ေတာ့
စိတ္ေကာင္းမရိွတာမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက သီးသီးသန္ ့သန္႔ေနခဲ့
မိတာ၊ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ဘ၀င္ျမင့္ေနတဲ့စိတ္ေတြ ၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္း
ဆန္တဲ့အက်င့္ေတြေၾကာင့္ . . . တစ္ဦးအေပၚ တစ္ဦး ရိုင္းပင္းျခင္း ၊
ကူညီျခင္း ၊ စာနာျခင္း ဆိုတဲ့ မဂၤလာတရား
ေတြကို
ကၽြန္ေတာ္ေမ့ေလ်ာ့သြားတယ္ဗ်ာ ။ ကၽြန္ေတာ့္အတၱေတြၾကီးထြားေနတာေတာင္
ေစတနာမပ်က္ဘဲ ဆက္ဆံျပခဲ့တဲ့ ေဒၚၾကီးေရႊမိတို႔ရဲ ့ အျပဳအမူနဲ ့လုပ္ရပ္ေတြဟာ
ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲမွာ လူကိုလူခ်င္း ကူညီျခင္းဆိုတာကို ျပသသြားတဲ့
သင္ခန္းစာပါပဲဗ်ာ ။ ကၽြန္ေတာ္မွားပါတယ္ဗ်ာ ... ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းက မနက္ကတည္းက
ဘတၱရီ အျပည့္ပါ ။ ကၽြန္ေတာ္က အားနည္းသူကို အားေပးမကူဘဲ လစ္လ်ဴရွဳခဲ့ေပမယ့္
... ေဒၚၾကီးေရႊမိတို႔ရဲ ့ ကူညီတတ္ ၊ ရိုင္းပင္းတတ္တဲ့ စိတ္ရင္းေစတနာ
ေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရင္တြင္းပိုင္း နက္နက္ ထဲကကို အသိအမွတ္ျပဳ ဦးညႊတ္ပါရဲ ့ဗ်ာ” . . . ။
ဘယ္လိုမွကို စိတ္ထဲမထားခဲ့ပါဘူး ကေလးရယ္ဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ ့ၾကည့္ျပီး . . . ျပံဳးရံုေလးျပံဳးကာ လွည့္ထြက္သြားခဲ့ရွာတဲ့ … ေဒၚေရႊမိ ။
အဲ့ဒီညက ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္နဲ ့အိပ္လို႔မရခဲ့ဘူး…။ အာရုဏ္မိုးေသာက္ခ်ိန္ထိတိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းၾကီးအိပ္မေပ်ာ္ နိုင္ခဲ့ဘူး
။ မနက္က အျဖစ္အပ်က္ေတြအားလံုးကို တရိပ္ရိပ္ေတြးျပီး . . . တစ္ခုခုကို
စဥ္းစားေနမိေတာ့တယ္ ။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္… ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္ထဲက သူမ်ား
ေက်ာတာ မခံခဲ့ရဖူးသလို ၊
သူမ်ားအေပၚမွာလည္းအေက်ာတင္ခဲ့ဖူးတာမဟုတ္ဘူး။ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ
ဘယ္သူမွ ေသးေသးတင္လို႔ မရသလို၊ ကၽြန္ေတာ္လည္းဘယ္သူ႔အေပၚကိုမွေသးေသးမတင္ခဲ့ဖူးပါဘူးေလ။
အခုကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြကို ျပန္ျပီးဆက္စပ္ၾကည့္ရင္
~ အမူမဲ့အမွတ္မဲ့ ထားရိွခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ အတၱေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ
့ စိတ္ေသေႏၶထဲမွာ အေၾကြးတစ္ခုခု ရိွသလို ခံစားခဲ့ရျပီ။ကၽြန္ေတာ္
ေဒၚေရႊမိတို႔လို
အမွန္တကယ္လိုအပ္သူေတြအေပၚမွာဘာလို႔လိုေနခ်ိန္လိုေနတာေလးကိုေတာင္အကူအညီ မေပးႏိုင္
ရတာလဲ။
ကၽြန္ေတာ့္နွလံုးသားေတြ အဲ့ေလာက္ မမာေက်ာပါဘူး ။ ဘာျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္
“help” ဆိုတဲ့ စကားေလးတစ္လံုးကို အသိအာရံုထဲမွာ မထည့္ထားႏိုင္ခဲ့တာလဲ ။
ကၽြန္ေတာ္ တင္ရိွေနျပီျဖစ္ေသာ ထိုအေၾကြးကို လိုေနသူေတြအဖို႔ တစ္ခုခု
ျပန္ေပးမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ရင္း . . . ဘယ္လိုမ်ား လုပ္သင့္ပါသလဲေလလို႔ ~
အေတြးေပါင္း အေထြေထြနဲ ့ အဲ့ဒီညကို ကုန္ဆံုးခဲ့ေစေတာ့တယ္ေလ ။
ကၽြန္ေတာ့္ အာရံုကို လွဳပ္ခတ္လာေသာ ပရဟိတရနံ ့ ...
မိုးလင္းေတာ့မနက္စာစားမယ္ဆိုျပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကိုသြားေတာ့ ဆိုင္ေလးထဲမွာေရာက္ႏွင့္ေနတာက မိုးခက္ေ၀ႏွင့္ကိုၾကီးေဇာ္တို႔ေတြ..
“ေဟာ ~ ေနေနေတာင္ လာျပီပဲ ... ဒီကိုလာ ေနေန ၊ ငါတို႕ေတာင္ နင့္အေၾကာင္းေျပာေနက်ေတာ့ နင္ေတာ့ အသက္ရွည္ဦးမွာပဲ”လို ့ မိုးခက္ကေျပာေတာ့
“ဘာလို႕လဲဟ ... ငါ့အေၾကာင္းက ဘာေတြမ်ား ေျပာစရာရိွလို႔လဲ”
“ဒီလိုပါ
ညီေလးရာ…ညီမေလး မိုးခက္နဲ ့ စကားေျပာေနရင္း၊ ညီေလးတို႔ေတြ
တနဂၤေႏြေန႔ေလးေတြမ်ားအားၾကသလားလို႔ပါ..ညီေလးရ ” လို႔ ေျပာတဲ့ ကိုၾကီးေဇာ္ရဲ
့စကားဆံုးေတာ့
“ကၽြန္ေတာ့္ရံုးပိတ္ရက္ေတြကေတာ့
Sunday နဲ ့ gazette holiday ေတြေလ ... ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က
ေလာဘနည္းနည္းၾကီးေတာ့ အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာလည္း computer service
လုိက္လုပ္ေပးေသးတာဗ်။အဲ့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အားလပ္ရက္ၾကီးရယ္ေတာ့ သီးသီး
သန္ ့သန္ ့ မရိွဘူး ။ အလုပ္လုပ္စရာမရိွတဲ့ေန႔ အားတာပဲ” ... လို႔ ကၽြန္ေတာ္
ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလးေျဖလိုက္တယ္ ။
“လူငယ္ပီပီ ပိုက္ဆံရွာဖို႔ေတြးတတ္ျပီး ~ အလုပ္ကို ၾကိဳးစားတာေတာ့ ေလးစားတယ္ ညီေလးရာ”
“ဟုတ္ကဲ့ ...
ကၽြန္ေတာ္ သိခြင့္ရိွမယ္ဆိုရင္ ခုနက ကိုၾကီးေဇာ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို
တနဂၤေႏြေန႔ေလးေတြ အားၾကသလားဆိုေတာ့ . . . ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲဗ်ာ”
“ဒီလို ေနေနရ ၊ ကိုၾကီးေဇာ္က ငါတို႔ကို တနဂၤေႏြေန႔ေလးေတြ အားရင္၊ သူတို႔လွဳပ္ရွားေနၾကတဲ့ ပရဟိတ အသင္းေလးဆီေခၚသြားမလို႔တဲ့”
ျပံဳးရႊင္ၾကည္သာေနတဲ့ မ်က္နွာေလးနဲ႔ . . . မိုးခက္က ၾကားျဖတ္၀င္ေျပာတယ္ ။
“ကိုၾကီးေဇာ္တို႔ရဲ
့ပရဟိတအသင္းေလးအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာျပပါလား ။ ပရဟိတအသင္းဆိုတာ
ဘာသာေရးအသင္းလား ၊ လူမႈေရးအသင္းလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ နိုင္ငံေရးလွဳပ္ရွားမႈ
အသင္းတစ္ခုခုမ်ားလား ဗ်ာ ... ကၽြန္ေတာ္ တကယ္မသိလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို
ေျပာျပပါလားဗ်ာ” . . . .
“ညီေလး
သိခ်င္ရင္ ကိုၾကီးေဇာ္ေျပာျပပါ့မယ္ ။ ပရဟိတ ဆိုတာ ကိုယ္က်ိဳးမဖက္ဘဲ
အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ စိတ္ထား၊နွလံုးသားေတြကို အသန္႕စင္ဆံုး ၊
အစင္က်ယ္ဆံုးထားလို႔ ျပဳမႈေဆာင္ရြက္ လုပ္ကိုင္
ေပးေနၾကတာေတြေလ . . .
ဒီ့ထက္ ေျပာရရင္ ညီေလးမွာ ရိွသလို တစ္ျခားသူမွာ မရိွတာေတြကို
မွ်ေ၀ျဖည့္ဆည္းေပးတာ . . . ပရဟိတနယ္ေျမထဲမွာ အဆီးအတားမရိွဘူး ။
သီးျခားမရိွဘူး ။ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ ၊ အေသြးအေရာင္ မခဲြျခားဘဲ လိုေနသူေတြကို
အားျဖည့္ကူညီကာ ၊ ငိုေနသူေတြကို ေထြးေပြ႔နွစ္သိမ့္ေပးၾကမွာေလ ...
ဒါ့ထက္မကေအာင္ အက်ယ္တ၀င့္ေျပာရရင္ အဲ့ဒီစကားလံုးေလး ၄ လံုးရဲ့အနက္ကို ဖဲြ
့လို႔မကုန္ဘူး ။ ဒါေပမယ့္ ဆိုလိုရင္းကေတာ့ ေပးဆပ္ျခင္းဆိုတာပဲေလ ” ညီေလးေရ ...
“ဟာဗ်ာ ... ခမ္းနား
ျမင့္ျမတ္လိုက္တာဗ် ။ စကားလံုးေတြ ၾကားရံုနဲ ့ေတာင္ၾကက္သီးေမႊးညင္း
ထတယ္။... ကၽြန္ေတာ္ အနက္ေတြ အဓိပၸာယ္ေတြေတာ့ နားမလည္ပါဘူးဗ်ာ ။ ဒါေပမယ့္
အဲ့လိုေတြ လုပ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ လူေတြနဲ ့ေတြ ့ခ်င္တယ္ဗ်ာ ... သူတို႔က ဘယ္လို
လူမ်ိဳးၾကီးေတြလည္းဆိုတာ သိခ်င္တယ္ဗ်”
“ဒီေန႔တနဂၤေႏြေန႔ ~ ညီေလး အလုပ္ရိွလားကြ”
“ကၽြန္ေတာ္ service
လုပ္ဖို႔ခ်ိန္းထားတာ တစ္ခုေတာ့ရိွတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ မသြားေတာ့ဘူး။အဲ့အိမ္က
အသိအိမ္ ညမွ သြားလည္းျဖစ္တယ္ ။ အဲ့ေတာ့ ~ ကၽြန္ေတာ္ အားတယ္ ကိုၾကီးေဇာ္
...”
ဒီလိုနဲ ့အေပးအယူတည့္သြားၾကကာ ကိုၾကီးေဇာ္ ေခၚေဆာင္ရာ Save The Aged သက္ၾကီးရြယ္အို
ေစာင့္ေရွာက္ေရးႏွင့္ ေထာက္ပ့ံေရး ပရဟိတလူငယ္မ်ားအသင္းရဲ့
Meeting ေလးကိုေရာက္လာခဲ့တယ္ ။ ေႏြးေထြးပ်ဴငွာတဲ့
သူတို႔ရဲ႕မိသားစုစိတ္ဓါတ္ ၊ ညီအကိုေမာင္နွမ ဆက္ဆံေရးေတြၾကား …
ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း လူသစ္ဆိုေပမယ့္ ~ နည္းနည္းေတာင္ မေၾကာင္သြားပါဘူး ။
ကိုၾကီးေဇာ္က အဲ့အသင္းမွာ ေတာ္ေတာ္
အရာေရာက္ေနတဲ့ လူၾကီးတစ္ေယာက္ တာ၀န္ခံလို႔လည္းေျပာတယ္ ။ သူတို႔အသင္းက အဖဲြ ့၀င္
ေမာင္ႏွမေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔နွစ္ေယာက္အနားမွာ လာထိုင္လို႔ အသင္းရဲ ့မူ၀ါဒေတြ၊လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ၊
လႈပ္ရွားမႈေတြ၊ SaveTheAged အသင္းေလးက လစဥ္ လတစ္လ၏ ပထမဦးဆံုးအပတ္တနဂၤေႏြ ေန႔ေလးမွာ … အသင္းရဲ ့ Meeting ကို ၿပဳလုပ္ ေဆြးေႏြးၾကျပီး
၊ တတိယအပတ္တနဂၤေႏြ ေန႕ေလးေတြမွာေတာ့ လစဥ္အလွဴပဲြေတြကို
က်င္းပျပဳလုပ္ေလ့ရိွတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ၊ အသင္းရဲ ့ title ေလးအတိုင္း
အမွန္တကယ္ႏြမ္းပါး ခ်ိဳ႕တဲ့ ေသာ သက္ၾကီးရြယ္အို
ဘိုးဘြားေတြကိုေစာင့္ေရွာက္ေထာက္ပံ့ေပးထားတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြ ၊
အသင္းေလးထဲမွာ လက္ရိွ ရာသက္ပန္ကိုယ္စားမိဘ ( ၂၃ )ဦး ေမြးစား
ေစာင့္ေရွာက္ထားႏိုင္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ... ထို ( ၂၃ ) ဦးထဲမွာမွ ( ၃ ) မွာ
ဘ၀တစ္ပါး ေျပာင္းေရြ႕သြားခဲ့သလို ~ ၄င္းတို႔ေတြ ေျမက်ခဲ့သည္အထိလည္း အသင္းမွ
ကိုယ္စားမိဘ တစ္ဦးသဖြယ္ တာ၀န္ယူေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ တာေလးေတြ…အမွန္တကယ္ ခ်ိဳ
့တဲ့ ႏြမ္းပါးေသာ ေနရာမ်ားသို႔သြားေရာက္လွဴဒါန္းေသာ လစဥ္အလွဴေတြအျပင္ ၊
ကာလဒါန အလွဴမ်ား ၊ ေန႔ထူးရက္ျမတ္အခါသမယပဲြေတာ္မ်ား ၊ ဘာသာေရးပဲြေတာ္မ်ား ၊
ထို႔ထက္မက ... ေရတြင္း ၊ ေရကန္ေတြလည္း လွဴဒါန္းေပးခဲ့ႏိုင္ျပီး
ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ... စတဲ့..စတဲ့ သူတို႔အသင္းေလးရဲ ့ ဂုဏ္ယူဖြယ္
လွဳပ္ရွားေဆာင္ရြက္
ႏိုင္ခဲ့မႈ ေလးေတြကို . . . ကၽြန္ေတာ္နွင့္ မိုးခက္ေ၀အား အားတက္သေရာ ရွင္းျပေပးေနပါေတာ့တယ္ ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို
အဲ့လို ရွင္းျပေျပာျပေပးေနေသာ ကိုမင္းသန္႔ႏွင့္မၾကည္ျဖဴတို႔မွာ
အသက္အားျဖင့္ ဆိုရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေလာက္သာ ရိွေပဦးမည္ ။ သက္တူ
ရြယ္တူခ်င္းျဖစ္ပါလ်က္ သူတို႔လုပ္ေန ေသာ အလုပ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔
ဘာေၾကာင့္ မလုပ္ဖူးခဲ့တာလဲ ၊ ဘာေၾကာင့္ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့တာလဲ ၊ ကၽြန္ေတာ့္
ဦးေနွာက္ကို ကၽြန္ေတာ္question
ရိုက္လို႔၊ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္နဲ႔ကၽြန္ေတာ္ေျဖၾကည့္သည္ ။ ထိုအရာမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္
ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ဖူးသည္
။ ထိုထို လူငယ္မ်ား လုပ္ေနၾကေသာ လုပ္ရပ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ဖို႔ရာ
မေတြးထား မိခဲ့ပါ ။ ကၽြန္ေတာ္ နွင့္မဆိုင္သလို ကၽြန္ေတာ္ ေနခဲ့ဖူးသည္ ။
ပထ၀ီေျမၾကီးေပၚက အခမဲ့ေလထုေတြကို မိန္႔မိန္႔ၾကီးရွဴရိွုက္ရင္း ...
ႏွာသီး၀ထဲမွာ ပရဟိတဆိုတဲ့ ရနံ႔ေတြကို .အာရံုခံႏိုင္စြမ္း ခ်ိဳ႕တဲ့ႏြမ္းပါး
ခဲ့တယ္ေလ.. ။
အဲ့ဒီညေန အိမ္ျပန္ေရာက္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေတြးစရာတစ္ခုရသြားတယ္ ။
ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ ေဖေဖ ေျပာေျပာျပခဲ့ဖူးတဲ့
စကားေလးတစ္ခြန္းကိုလည္း သြားျပီး အမွတ္ရမိေတာ့တယ္ ။ “လူဘ၀ဆိုတာ…အိုးေတြကို ေရျဖည့္ေနသလို ပဲကြ ၊ကိုယ့္အိုးကိုလည္း ကိုယ္ျပည့္
ေအာင္ျဖည့္ရတယ္
၊ တစ္ျခားအိုးေတြလည္းျဖည့္ေပးရတယ္” တဲ့ ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ ့ ယဥ္ပါး ခဲ့ဖူးေသာ
ထို စကားေလးကို ဘာေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္အနက္မျပန္ႏိုင္ခဲ့တာလဲ။ ေနေသြးနီဆိုေသာ
ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေတြးကို အေတြးအတိုင္းထားတတ္ တာ မဟုတ္ေတာ့ ...
ဘာဆက္လုပ္ရမလဲလို႔ မဆံုးျဖတ္ရေသးမခ်င္း ကၽြန္ေတာ္ဒီည
အိပ္လို႔ရမွာမဟုတ္ဘူးေလ . . . ။ နဂိုကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ထိ
စာဖတ္ေလ့ဖတ္ထ ရိွတဲ့ အက်င့္မို႔ ... အိပ္လို႔မရတဲ့အတူတူ
စာေတြထိုင္ဖတ္ျပစ္လိုက္သည္ ။ စာေပထဲကရလာတဲ့အသိနဲ ့အတူ အေတြးတစ္ခု၀င္လာသည္ ။
သူမ်ားေတြ တစ္ေန ့ထမင္းနွစ္နပ္ ~ နွပ္မွန္ေအာင္စားဖို႔ ၾကိဳးစားေနၾက
ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါဘာေၾကာင့္ ရံုးပိတ္ရက္ေတြပါ ေလာဘတၾကီး စီးပြားရွာေနရတာလဲ ။
ဒီအေမ ၊ ဒီအေဖေကၽြးတဲ့ ထမင္းကို ေနမပူ ၊ မိုးမရြာဘဲ သက္ေတာင့္ သက္သာ
စားေနရတာေတာင္ ဘာလို႔မ်ား ငါအလိုမ်ား ဦးမလဲ ။ STAထဲက လူငယ္ေတြ
ကိုယ့္ထမင္း၊ကိုယ္စား ၊ ကိုယ့္စရိတ္ ကိုယ္ခံျပီး ~ အမ်ားအပူကို
မွ်ေ၀ယူေနၾကတဲ့အခ်ိန္ ငါက ဘာလို႔ ဇိမ္နဲ ့ျမိန္ျမိန္ေနရဦးမလဲ . . . ဆိုတဲ့
အေတြးေတြရဲ႕အဆံုး ~ ထိုအဖဲြ ့ေလးထဲမွာ အသင္း၀င္ျဖစ္လို႔ ~ တနဂၤေႏြေတြကို
အပိုင္စားေပးျပစ္ဖို႔ စဥ္းစားလုိက္ျပီဗ်ာ ... ။
ဒီလိုနဲ ့
သိပ္မၾကာခင္ ရက္ပိုင္းေလးထဲမွာပဲ STA site ေလးကို ေန႔စဥ္ ၀င္ေရာက္ေလ့လာ
ဖတ္ရွဴရင္း ၊ အျပင္မွာလည္း ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် လိုက္ပါေဆာင္ရြက္ရင္းနဲ ့
ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဖဲြ ့သား ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားနဲ႕ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္
ခင္မင္လာခဲ့တယ္ ။ လဆန္းရက္ ၊ တနဂၤေႏြ( Meeting )ေတြသာမက ၊တတိယအပတ္ (
အလွဴပဲြရက္)ေတြမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ဟာ မပ်က္မကြက္ပါ၀င္ဆင္ႏဲႊခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ ။ ဒီ့ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ့္
ရင္ထဲမွာေပါ့သြားတယ္။စိတ္ထဲမွာ
ေဒၚေရႊမိတို႔အေပၚ ဆက္ဆံခဲ့တာေတြကို ေခ်ပဖို႔ ၾကိဳးစားရင္းကေန ကၽြန္ေတာ့္
နွလံုးအိမ္ထဲမွာ ပရဟိတဆိုတဲ့စိတ္ထား ၊ ႏွလံုးသား ကိန္း၀ပ္
သေႏၶတည္လာခဲ့ေတာ့တယ္ ။ အဆံုးစြန္ေျပာရရင္ ... လမ္းသြားရင္ေတာင္ လူၾကီးသူမ ၊ အိုမင္းမစြမ္းတဲ့လူေတြကို လက္ကူတဲြလို႔ ကားလမ္းကူးေပးတာ ၊
ဘတ္စ္ကားစီးရင္ေတာင္
ရေနတဲ့ေနရာေလး သူမ်ားထိုင္ဖို႔ ဦးစားေပးတာ ၊ ဘယ္ေနရာမွာမဆို after you
ဆိုတဲ့စိတ္ေလး ထားရိွတတ္လာတာ ... စတာ ၊ စတာေလးေတြက STAက ကၽြန္ေတာ့္ကို
သင္ၾကားေပးလုိက္တာ ။STAထဲက လူငယ္ထုဟာကၽြန္ေတာ့္နွလံုးသားကို
ပံုစံေျပာင္းေပးခဲ့တဲ့ၿမင္ဆရာ၊သင္ဆရာ၊ၾကားဆရာ
ေတြေပါ့ဗ်ာ ။ သူတို႔ေသာက္တဲ့ မိုးခါးေရေတြ ကၽြန္ေတာ္လည္း လုိက္ေသာက္ခဲ့တယ္ေလ။ ေသာက္ေလ
ေသာက္ေလ~ငတ္မေျပခဲ့ဘူးဗ်ာ။ကၽြန္ေတာ္ရဲ ့ငတ္မေျပမႈေတြနဲ ့အတူ STA အသိုက္အျမွံဳေလးထဲမွာ မိသားစု၀င္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ေျခစံုပစ္ ၀င္ေရာက္လိုက္ေတာ့တယ္။ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ ရံုးပိတ္ရက္
Sunday ေလးေတြကို အပို၀င္ေငြ ရွာမေနေတာ့ဘဲ ... STAရဲ ့ ဘိုးဘြား
ေစာင့္ေရွာက္ေရးအစီအစဥ္ေလးေတြမွာ ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က်ဦးေဆာင္
ဦးရြက္ျပဳလို႔ ေပးဆပ္ ေဆာင္ရြက္ ေနခဲ့မိပါရဲ ့ဗ်ာ ... ။ဒါ့အျပင္ Save The Aged ရဲ
့လစဥ္ အလွဴပဲြေလးေတြမွာလည္း ရွပ္အက်ီ ၤအျဖဴနဲ ့
ပုဆိုးအညိဳေရာင္ေလးေတြ၀တ္လို႔ ျပံဳးေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးစြာ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတဲ့
လူငယ္စုရဲ ့ ဟန္ပန္ဟာ ရိုးသားမႈရဲ႕ ျပယုဂ္လား ၊ စင္ၾကယ္ျခင္းရဲ ့နိမိတ္ပံုလား ၊ ရွင္းသန္႔မႈရဲ ့အရိုးခံလား ... ? ? ?
မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ
ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ၀တ္ဆင္ ထားသည့္ တူညီ၀တ္စံုေလးမ်ားသည္ ရဲ၀ံ့စြာ
ေဆာင္ရြက္ ၊ စင္ၾကယ္စြာေပးဆပ္ေနၾကသည့္ ၊ မြန္ျမတ္သည့္ လူစုျဖစ္ေၾကာင္းကို
သက္ေသ တည္ပါလိမ့္မည္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အက်ီ ၤမ်ား ျဖဴစင္ပါသည္ ။ ထို႔အတူ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွလံုးသားမ်ား ျဖဴစင္ပါသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အက်ီ ၤမ်ား
သန္႔စင္ပါသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ထားမ်ား ၾကည္လင္ၾကပါသည္ ။ တူညီစြာ
ဆင္ျမန္းထားၾကတဲ့ ၀တ္စံုဆင္တူေလးေတြေနာက္မွာ ႏွလံုးသားျဖဴျဖဴေလးေတြလည္း
ပကတိ ရွင္းသန္႔စြာတည္ရိွေနပါေတာ့တယ္။
နွလံုးသားထဲက တူညီ၀တ္စံု ...
သူတို႔ေတြ
အေသြးအေရာင္ေတြ မတူညီၾကပါ ၊ အသားအရည္ေတြမတူညီၾကပါ ၊ အသက္အရြယ္ေတြ
မတူညီၾကပါ။သို႕ေသာ္ သူတို႔ ႏွလံုးသားမ်ား တစ္သားတည္း ၊ သူတို႔ Uniform
မ်ားတစ္ေျပးညီတည္း ၊ သူတို႔ စိတ္ထားမ်ား ထပ္တူထပ္မွ် တစ္ေသြးတည္းပဲေလ ။
တူညီစြာ
ဆင္ျမန္း ၀တ္ဆင္ထားၾကတဲ့ STA Uniform ေလးေတြက သူတို႔ရဲ ့ တူညီေသာ
စိတ္အေရာင္ေတြလား ၊ တူညီေသာ နွလံုးသားေတြ လား ၊ ကာလာမဲ့ေသာ
အျဖဴေလးေတြဆိုတာလား ၊ ပကာသနမပါတဲ့ ပကတိအေရာင္ေတြဆိုတာလား ၊ ... ? ? ?
ကၽြန္ေတာ္ မည္ကဲ့သို႔ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုျပရမည္နည္း ။ သို႔ေပသိ ... သူတို႔
အင္မတန္မွ ခန္႔ညားတင့္တယ္ ၊ လွပေနၾကပါတယ္ ။
ကၽြန္ေတာ္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ
၀တ္ခဲ့ရတဲ့ Uniform ေတြကေတာ့ ... တယ္လည္း အမ်ားသားဗ်ာ ။ ငယ္ငယ္က
ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္း ထိုးသံေလးေအာက္မွာ အျဖဴနဲ ့အစိမ္း။
ေက်ာင္းျပီးလို႔လုပ္ငန္းခြင္၀င္ေတာ့ ရွပ္အက်ီ ၤ ၊
ဘတ္ကီေဘာင္းဘီ(ဟိုအလုပ္ေျပာင္း ၊ ဒီအလုပ္ ေျပာင္း နဲ ့ Style တစ္မ်ိဳးစီနဲ ့
Uniform အမ်ိဳးမ်ိဳးကို မရိုးနိုင္ေအာင္လည္း ၀တ္ဆင္ခဲ့ဖူးပါတယ္ )ဒီလိုနဲ ့
STA ထဲေရာက္ခဲ့ျပန္ေတာ့ . . . အျဖဴေရာင္ သစ္လြင္ သန္႔ျပန္႔ေနတဲ့ ရွပ္အက်ီ
ၤျဖဴျဖဴေလးနဲ ့ ခ်ည္ပုဆိုး ပိုးကြက္စိပ္ေလးေတြ . . . ေလ ။
တစ္ေရြ႕ေရြ႕စီးဆင္းရင္း ~ ကာလေတြ တာရွည္စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရသမွ်
အခ်ိဳးအေကြ႕ေတြထဲမွာ နွစ္ျခိဳက္စြာတန္ဖိုးထား ၀တ္ဆင္ခဲ့တဲ့ Uniform
ေလးေတြေနရာမွာ ... ေက်ာင္း Uniform အျဖဴနဲ ့အစိမ္းေလးျပီးရင္ေတာ့… Save The Aged က လႊမ္းျခံဳေပးခဲ့တဲ့ အသစ္လြင္ဆံုးနဲ ့ အတင့္တယ္ဆံုးကၽြန္ေတာ္နွစ္သက္ျမတ္နိုး ၊ တန္ဖိုးထားခဲ့ရေသာ ရွပ္အက်ီ ၤ
ျဖဴျဖဴေလးႏွင့္ ပိုးခ်ည္ထည္ ကြက္စိပ္ပုဆိုးေလးပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ ... ။
အရင္က AllStar
ဖိနပ္မွ သိပ္ စီးခ်င္စမ္းတဲ့ကၽြန္ေတာ္ . . . ကတၱီပါဖိနပ္အပါးေလးနဲ ့လည္း
ပဲြလယ္တင့္တတ္ပါျပီ ။ Bossini မဟုတ္ရင္ေတာင္ Polo ေလာက္မွ
ခါးစြပ္ခ်င္တဲ့ကၽြန္ေတာ္ စတစ္ေကာ္လံျဖဴျဖဴေလး (၀ါ) အျဖဴေရာင္ရွပ္အက်ီ ၤေလး ေလာက္နဲ႔လည္း ေနသားတက် ျဖစ္ေနခဲ့ျပီ . . . ။ GIO မဟုတ္ရင္ေတာင္ 501
ေလာက္မွ ေဘာင္းဘီထင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အခုေတာ့ ပုဆိုးကြက္စိပ္ေလးနဲ႔လည္း အေနေတာ္ပါပဲ...။ “ I’m proud to be Save The Aged member ” ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုယ့္ကိုယ္ ခ်ီးေျမွာက္ လိုက္တယ္ဗ်ာ ။
အျဖဴေရာင္ရွပ္အက်ီ ၤသန္႔သန္႔ေလးကို ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ~ ဦးေခါင္းကိုေမာ့ ၊ လည္ကိုေက်ာ့ကာ၊
ေကာ္လံေလးေကာ့္ေနေအာင္ ေထာင္ရင္းေပါ့ ... လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ ့ မာတိကာမွာမနက္ျဖန္ေတြတိုင္း လွပေနဖို႔ ကၽြန္ေတာ္က အဲ့ဒီ Save The Aged ဆိုတဲ့ အသင္းေလး ဆီမွာ စရံသတ္ထားမိလိုက္ျပီ ။ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးတဲ့ စာေလးတစ္ေၾကာင္းလိုေလ ... “ျပီးခဲ့တဲ့ မွတ္တိုင္ေတြထက္ ျဖတ္သန္းရမယ့္ လမ္းေတြမွာ
အတၳဳပတၱိေတြ လွေနဖို႔ရာ ပိုအေရးၾကီးတယ္”တဲ့ ။ အတိတ္မွာ ဘာေတြပဲ ရိွခဲ့ ရိွခဲ့ မနက္ျဖန္ေတြ ဆက္ရန္
ေသခ်ာေနတာမို႕ အနာဂတ္အာရုဏ္ဦးမွာ အျပာေရာင္လဲ့တဲ့ ေကာင္းကင္ေတြနဲ ့ ဆံုေတြ႔နိုင္ဖို႔ရာ ကၽြန္ေတာ္
ေတာ့
ထိုရပ္၀န္းေလးထဲ ၀င္ခဲ့ျပီဗ် ။ ေမတၱာတရားေတြအရံသင့္နဲ ့ ပန္းခ်ီဆဲြဖို႔
က်င့္ေနၾကတဲ့ သူတို႔ရဲ ့ၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေဆးေရာင္လွလွျခယ္ပါရေစဗ်ာ…။
မိုးစြတ္ေန
http://savetheaged.ning.com/profiles/blogs/4762429:BlogPost:134505
